تدریس اندیشه ورزانه
به نام خدا
تدریس اندیشه ورزانه
(انسان ها به سه طریق صاحب خرد می شوند . اول با تفکرواندیشه که شریف ترین روش است دوم باکمک تقلید که آ سان ترین روش است وسوم با کمک تجربه کردن که سخت ترین روش است)
کنفوسیوس فیلسوف چینی
اندیشیدن شکل خاصی از تفکر است این گونه تفکر درشک وتردید وپیچیدگیها ریشه دارد بارتلت(1390) برای چرخه اندیشه مدلی ارائه میدهد که در آن معلم باید به پنج سوال اساسی پاسخ دهد
1-من دارم چه کار میکنم ؟
2-چه هدفی را دنبال می کنم ؟
3- چه طو به نتیجه رسیدم که این هدف خوب است؟
4- آیا می توانم به روش دیگری تدریس کنم ؟
5- حالا چه وچگونه باید تدریس کنم ؟
تدریس خوب سه مرحله دارد اول آشنا کردن دانش آموزان با موضوع جدید دوم تدریس وتفهیم درس است وسوم نتیجه گیری جمع بندی ومشخص کردن تکالیف دانش آموزان
چگونه معلمی اندیشه ورز شویم
گام اول ---- جمع آوری اطلاعات در باره کلاس وروش کار خود خود است این کار به روش های زیر انجام دهید 1- دفتر یاداشت روزانه تهیه کنید ووقایعی که در کلاس رخ می دهد افکار واحساسات خود وعکس العمل دانش آموزان را یاداشت کنید 2-از کلاس خود فیلم برداری کنید 3- ازدانش آموزان باز خورد بگیرید . از آنها بپرسید که از کدام قسمت کار خوششان آمده واز کدام قسمت بدشان آمده ( نظر خواهی کنید ) 4- از یک همکار نزدیک بخواهید که از کلاستان بازدید کند
گام دوم ------بعداز گرد آوری اطلاعات لازم در باره تدریس وکلاس داری باید چند کار انجام دهید
1- فکر کنید 2-- با یک همکار صمیمی وموفق در تدریس صحبت کنید 3—مطالعه کنید
4—دفعه بعد که به کلاس میروید روشجدید را امتحان کنید
نتیجه
تدریس اندیشه ورز راه های کاربردی وعلمی برای حل مشکلات وضعفها در اختیار معلم قرار میدهد که به رشد مهارت های حرفهای اومنجر می شود دیگاه ها ونظرات خود را با دیگران مبادله میکنند اگر چه موانعی همچون کمبود وقت ترس از شکست . ترساز مورد قضاوت قرار گرفتن توسط دیگران و... برسر راه تدریس اندیشه ورزانه قرار دارد اما نتایج حاصل از اتخاذ چنین رویکردی بسیار فراتر ووالاتر است وقتی معلمی به صورت علمی ونظام مند در باره فرایند تدریس میاندیشد مکن است در نهایت تصمیم بگیرد روش دیگری درپیش بگیرد یاحتی به این نتیجه برسد که روش تدریس فعلی او بهترین است رشد وپویایی حرفهای همکه از معلم انتظار میرود همین است وچیزی بیشاز این نیست
(( به امید موفقیت برای همه ی همکاران )) حسین فشخورانی برگرفته از ماه نامه رشد معلم